متعه

متعه

متعه “مُتعه” از ماده‌ی “متع” است که در لغت به معنای آن چیزی است که از آن بهره‌برداری ‌شده و انتفاع قلیل و موقت برده می‌شود؛ و در اصطلاح فقهی ازدواجی